zondag 22 mei 2016

Bevallen

Dat ik onlangs de grootste verandering van mijn leven heb meegemaakt weet ondertussen iedereen al, al dat het voor mijn gevoel allemaal heel vlotjes loopt. Ik kan niet spreken van een grote aardbeving die mijn leven op zijn kop heeft gezet, eerder een kleine rilling die even alles heeft verplaatst, maar het geheel zeker niet ontwricht heeft.

Ik was er volgens mij wel op voorbereid, boeken zoals de 'the gentlemom' en de bijbehorende facebookgroep proberen toch een zeer realistisch beeld te geven van het moeder worden. Dat heeft misschien wel geholpen, al dat ik op voorhand uiteraard van de beste scenario's uitging, mijn bevalling zou vlot gaan, onze baby zou de braafste van de hele wereld zijn en alles zou rozengeur en maneschijn worden.

Als je mij vraagt op welke wolk ik zit zal ik je zeggen dat ik gewoon in de zetel zit, mijn kind de borst te geven, haar te knuffelen en ondertussen een wintertrui probeer te breien voor haar. Ik ben misschien nogal nuchter.

Mijn zwangerschap is zeer voorspoedig verlopen. Net zoals iedereen had ik wel schrik voor de bevalling, want wat is 'dat doet wel heel veel pijn'. Op voorhand was ik dan ook bezig met de vraag, met of zonder verdoving? Na de vele reacties was ik zeker gemotiveerd om het zonder te doen. Helaas, het is mij niet gelukt.

Die baby van ons, die wou nog niet geboren worden, geen enkel teken wees er op. Wat harde buiken zijn, wat voorweeën zijn, ik weet dat dus niet, ik heb ze niet gehad. 

De dag voor ik 40 weken zwanger was, ging ik voor het eerst aan de monitor, alles zag er prima uit, geen tekenen van arbeid te merken. Ik kreeg een vermoedelijke einddatum (ik had nog een week en 2 dagen toen), en de uitnodiging om tot dan elke 2 dagen de monitor te komen bemannen. 5 keer heb ik er aan gehangen, en 5 keer hetzelfde liedje, alles was ok, maar geen tekenen van een naderende bevalling. Dan maar eens mijn ontsluiting nakijken die 4e keer aan de monitor. 1 centimeter was het verdict, verder waren we nog niet. 

Het werd dus een bevalling op afspraak, maandagmorgen om half 4 ging de wekker, zodat we een uurtje later in het ziekenhuis zouden zijn. Heel speciaal vond ik dat wel, in het donker, in alle stilte naar het ziekenhuis vertrekken, daar binnen wandelen met al je gerief, terwijl er met mij niets aan de hand was, juist die dikke buik die nog even dik wou blijven. Ik geloof niet dat er velen zo rustig, zo zwanger het ziekenhuis binnen wandelen. Het was er trouwen heel stilletjes, daar in dat ziekenhuis. 

En dan konden we er aan beginnen. Ik geneer mij niet om mijn bevallingsverhaal te vertellen, tot in de kleinste detail, maar daar zitten jullie misschien niet direct op te wachten. Het kwam er op neer dat het even duurde voor het eindelijk op gang kwam, even was er zelfs sprake van nog een extra dag te wachten, maar dat was toch niet nodig (dank aan de  assistente die besliste om toch mijn water te breken!). De weeën kwam dan wel snel, en heftig en naar mijn gevoel zat er soms geen minuut tussen. Ik kan natuurlijk niet vergelijken met een spontane bevalling.

Wat ik niet wist over bevallen: ik dacht altijd dat weeën enkel in uw buik te voelen was. Wat het voor mij uiteindelijk ondraaglijk maakte was dat het pijn deed van aan mijn middenrif tot aan mijn knieën, maar echt zo **** veel pijn. Ik kon het echt niet meer opvangen (wegblazen, seriously, hoe???).  Toen bleek dat ik op dat moment nog maar op 5 centimeter zat heb ik bijna gesmeekt voor wat verdoving (mijn gedachte op dat moment: snij mijn buik aub open en haal ze er nu uit, ik kan NIET meer). Het zal toen ongeveer 4 uur in de namiddag geweest zijn.

Na 3 kwartier begon de verdoving eindelijk een beetje te werken en dan ging het ineens ook veel sneller vooruit. Voor ik het wist mocht ik gaan persen. Met wat hulp van de pomp en de op mijn buik duwende vroedvrouw werd om 17.31u, eindelijk, onze dochter Amélie geboren

Tot zover, zonder teveel details, mijn bevallingsverhaal. To be continued....

Juist een uurtje oud
Je kan mij volgen: Bloglovin / Facebook / Instagram / Pinterest /
Je kan mij mailen: eefjevanasch@gmail.com

2 opmerkingen:

  1. Het gaat niet altijd zoals je hoopt hé? Onze huisdokter vertelde dat ingeleide bevallingen altijd pijnlijker zijn dan spontane, maar gelukkig bestaat er verdoving!
    Overtijd gaan zit er bij ons wellicht niet in. Sinds vorige week (30 weken) moet ik rusten omdat ik al een beetje ontsluiting heb. Niet leuk, maar het moet voor de baby...
    Geniet nog van Amélie, en veel plezier met de wintertrui. We zien die hier wel verschijnen denk ik :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. bedankt voor je eerlijke verslag en respect want je hebt het toch wel al die uren zonder verdoving gedaan.
    ik kan niet zeggen of da tlang of niet lang is want hier is er nog nooit een kindje uit moeten raken ;-)
    ik hoop later ook zo nuchter te kunnen zijn
    nog veel plezier met je dochtertje en haar wintertruitje

    BeantwoordenVerwijderen