Doorgaan naar hoofdcontent

Dikke buiken middag



Week 33 is net volledig achter de rug, dus nog maar een 7 weken te gaan, wat gaat het toch zo snel en wat begint het kortbij te komen!

Ondertussen probeer ik mij zo goed mogelijk voor te bereiden op wat komen zal. Ik begin stilaan een heel klein te leiden aan zwangerschapsdementie, een klein beetje maar hoor! Wat er op de agenda staat weet ik nog steeds, al dat voor het eerst in de geschiedenis ik afgelopen vrijdag vergeten was dat de meneer voor de vloer ging langskomen.

Waar ik wel last van heb is dat er de ene minuut een gedachte in mij opkomt, iets dat ik moet doen of onthouden, en de volgende minuut ben ik het echt gewoon weer vergeten. Dat is mij nu al meermaals overkomen. Dus ben ik toch maar begonnen met het bijhouden van allerlei lijstjes. Leve evernote!

Wat ik kan afvinken van mijn lijstje is het inschakelen van de beschikbare hulp, zijnde een vroedvrouw en kraamzorg. Check!

Rond de suikerbonen is alles bijna op punt, ik wacht nog op naamstickers om alles te finaliseren, ik hoop dat dit niet te lang meer zal duren. De enveloppen zullen binnenkort ook beschikbaar zijn, dan wordt het een hele dag adressen verzamelen en schrijven.

Wat ik had willen naaien is zo goed als genaaid. Ik wil nog een cover maken voor het boekje om alles rond de borstvoeding in op te schrijven. Enkele kleedjes voor de komende feestjes moeten nog afgewerkt worden, hetzelfde voor die nieuwe handtas die ik nog het meest dringend van al nodig heb. Maar dat komt dus ook in orde. En al de rest is bonus, op 7 weken tijd, moet het wel lukken om nog wat extraatjes te maken.

Park, maxi-cosi, kinderwagen, wiegje, aankleedkussen, badje, thermometer, kleertjes: allemaal aanwezig. (Als ik iets zeer cruciaals vergeet, ze het mij even!!!) En de koffer voor het ziekenhuis: zo goed als klaar.

Praktisch denk ik staan we er wel redelijk goed voor. Maar die mentale voorbereiding? Misschien nog niet helemaal?

De lessen rond borstvoeding, georganiseerd door de cm, zijn reeds van start gegaan en daar heb ik al veel uit geleerd, evenals de blogposts van Sofie.

Maar die bevalling zelf, daar wil ik blijkbaar nog niet te veel bij stilstaan. Ik vraag mij af of het wel zinvol is om daar veel mee bezig te zijn? Misschien moet ik maar vertrouwen op mijn eigen lichaam de deskundige begeleiding door de vroedvrouw op dat moment aanwezig.

Om toch al een beetje voor te bereiden op de bevalling gingen we gisteren naar de opendeurdag in het ziekenhuis. Een dikke buiken namiddagdag eigenlijk. Zoveel zwangere vrouwen bij elkaar, dat zijn een hoop nieuwe kindjes voor binnenkort. En ik zit daar ook tussen. Het blijft een beetje onwennig.

Maar goed, opendeurdag dus. Ik wou wel weten, als de moment daar is, waar dat ik moet zijn! De nodige informatie, praktisch over het verblijf in het ziekenhuis (evenals rond borstvoeding) werd gegeven door personeel van het ziekenhuis zelf. Ik heb er toch enkele dingen van opgestoken. Wat ik nog niet in mijn koffer heb gestoken zijn kousen, dat kan ik blijkbaar beter wel doen, want op de moment zelf is het niet abnormaal om ijskoude voeten te hebben. En dat is nu net iets waar ik heel mijn zwangerschap deze winter geen last van heb gehad.

Waar ik nu mee zit na dit bezoek, vooral aan het verloskwartier, is de beslissing rond verdoving. Zeker na het zien van de kamer die beschikbaar is voor bevallingen zonder verdoving. Ik was er redelijk van overtuigd om voor verdoving te kiezen, ik vrees dat ik nogal kleinzerig ben. Maar er zijn ook wel enkele nadelen aan verbonden. En doordat die kamer mogelijkheden heeft om de pijn op te vangen is het misschien wel haalbaar? Of misschien toch echt maar beter niet? Daarom had ik graag ervaringen van jullie gehoord!

Wat hadden jullie beslist op voorhand? Nam je een epidurale? Had je er nadelen van of wogen de voordelen echt wel door? Of is het je gelukt zonder? Heb je daar dan spijt van of juist niet? Als je het opnieuw zou doen, hoe zou je het dan doen? Ik weet dat geen enkele bevalling hetzelfde is, maar toch hoor ik graag even enkele verhalen.

Je kan mij volgen: Bloglovin / Facebook / Instagram / Pinterest /
Je kan mij mailen: eefjevanasch@gmail.com

Reacties

  1. Oh zo goed voorbereid, super hoor en heel herkenbaar. Ik had ook graag alles in orde. Wat betreft epidurale. Ik heb het 2 keer gehad en ik ben er 2 keer vanuit gegaan dat ik het niet ging nemen. Ik had 2 verschillende bevallingen. Mijn water brak bij Gijs op 37 weken en bij Ivonne was het een inleiding maar toch ging dat vlotter dan bij Gijs. Heel veel succes meid en geniet. Oh ja, vraag zeker even om naar de placenta te kijken gewoon omdat dat ook heel erg boeiend is.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik had niet gekozen voor het ene of het andere... precies omdat je niet weet hoe het gaat verlopen enzo... ik heb uiteindelijk enorm lang liggen puffen zonder verdoving omdat ik het gevoel had het wel aan te kunnen... Het deed immens pijn (vooral omdat na het opwekken van de weeën geen pauzes meer had én Giel zich nog even in de sterrenkijkerpositie gedraaid had), maar ik pufte me erdoor... Het probleem was dat mijn opening niet vorderde... na 20u zat ik nog steeds op de 3cm die ik al weken voor de bevalling had... en toen kreeg ik het advies dat epidurale soms helpt om de opening te versnellen. Daar ben ik in meegegaan en idd, 2u later had ik 8cm opening... uiteindelijk is het bij mij uitgedraaid op een spoedkeizersnede, en eigenlijk had ik toen ook geluk dat ik al epidurale had, want dan moesten ze enkel bijgeven... anders hadden ze me misschien gewoon volledig in slaap gedaan omdat ze geen tijd te verliezen hadden...

    Het is moeilijk te zeggen.. elke persoon is anders, elke bevalling is anders, het team rond je is anders, .... probeer vooral niet teveel verwachtingen te hebben en controle te willen hebben... want dat is één ding dat ik geleerd heb... je kan niet alles onder controle hebben... en als je dan al vooraf beslissingen neemt, is het misschien heel lastig om er weer vanaf te zien...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik had niet gekozen voor het ene of het andere... precies omdat je niet weet hoe het gaat verlopen enzo... ik heb uiteindelijk enorm lang liggen puffen zonder verdoving omdat ik het gevoel had het wel aan te kunnen... Het deed immens pijn (vooral omdat na het opwekken van de weeën geen pauzes meer had én Giel zich nog even in de sterrenkijkerpositie gedraaid had), maar ik pufte me erdoor... Het probleem was dat mijn opening niet vorderde... na 20u zat ik nog steeds op de 3cm die ik al weken voor de bevalling had... en toen kreeg ik het advies dat epidurale soms helpt om de opening te versnellen. Daar ben ik in meegegaan en idd, 2u later had ik 8cm opening... uiteindelijk is het bij mij uitgedraaid op een spoedkeizersnede, en eigenlijk had ik toen ook geluk dat ik al epidurale had, want dan moesten ze enkel bijgeven... anders hadden ze me misschien gewoon volledig in slaap gedaan omdat ze geen tijd te verliezen hadden...

    Het is moeilijk te zeggen.. elke persoon is anders, elke bevalling is anders, het team rond je is anders, .... probeer vooral niet teveel verwachtingen te hebben en controle te willen hebben... want dat is één ding dat ik geleerd heb... je kan niet alles onder controle hebben... en als je dan al vooraf beslissingen neemt, is het misschien heel lastig om er weer vanaf te zien...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Als onervaren 'bevaller' maar ervaringsdeskundige kan ik je alleen maar aanraden om het zonder te proberen. Je voelt dan gewoon veel beter aan wat je kindje je vraagt om te doen (persen, inhouden, staan, op de zij rollen...). Dat zijn dingen die de monitor helaas niet kan aangeven... Veel succes ermee! :-) xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik zag je vraag passeren op Instagram en kan alleen maar zeggen: ik heb beide meegemaakt en zou het zo opnieuw doen: je laten leiden door het moment. Ik koos niet, ging uit van 'we zien wel'. En we zagen wel. Bij Liv vorderde het absoluut niet, men gaf de natuur een zetje en dat zetje kon mijn pijngrens niet aan. Dus werd het een prachtbevalling mét epidurale. Bij Zanne deden de natuur en een baby met haast hun ding en kon ik alles opvangen. Maar of ik nu die bevalling zonder me mooier herinner dan die met? Nee hoor. En ik had ook geen last van een suffe baby met en een dartele zonder, eerder andersom. 'Volg je buikgevoel op het moment zelf', het is tenslotte die buik en zijn bewoner waar het om gaat. ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik volg deze 2 dames: zonder verwachtingen binnengaan en naar je lijf luisteren.

      Bij onze eerste had ik het na 22u weeën wel gehad en vroeg ik, tegen mijn verwachtingen in, een epidurale. Tranen met tuiten heb ik er om gehuild. Dat sane.smits de gedroomde borstvoeding ook niet lukt, maakte het er niet beter op...
      Bij de tweede liep het anders... Ik was zo overdonderd door de snelheid waarmee de pijn opkwam, smeekte om verdoving, riep dat ik dat geen 22u zou volhouden. De vroedvrouw checkte de opening en die was 9cm. Er zat amper 2u tussen start weeën en de geboorte...
      Nadien vertelde de gynaecoloog dat een epidurale uitgevonden is om een bevalling als mijn eerste haalbaar te houden en dat wij daar de beste keuze hadden gemaakt.

      Achteraf gezien geloof ik ook echt dat ik als mama echt wel mijn buikgevoel gevolgd heb en dat dat de beste keuze was! Ik zie ook mijn 2 prachtkindjes even graag, verdoving of niet, borstvoeding of niet...

      Verwijderen
    2. Ik volg deze 2 dames: zonder verwachtingen binnengaan en naar je lijf luisteren.

      Bij onze eerste had ik het na 22u weeën wel gehad en vroeg ik, tegen mijn verwachtingen in, een epidurale. Tranen met tuiten heb ik er om gehuild. Dat sane.smits de gedroomde borstvoeding ook niet lukt, maakte het er niet beter op...
      Bij de tweede liep het anders... Ik was zo overdonderd door de snelheid waarmee de pijn opkwam, smeekte om verdoving, riep dat ik dat geen 22u zou volhouden. De vroedvrouw checkte de opening en die was 9cm. Er zat amper 2u tussen start weeën en de geboorte...
      Nadien vertelde de gynaecoloog dat een epidurale uitgevonden is om een bevalling als mijn eerste haalbaar te houden en dat wij daar de beste keuze hadden gemaakt.

      Achteraf gezien geloof ik ook echt dat ik als mama echt wel mijn buikgevoel gevolgd heb en dat dat de beste keuze was! Ik zie ook mijn 2 prachtkindjes even graag, verdoving of niet, borstvoeding of niet...

      Verwijderen
  6. Ik ben ervan uit gegaan om het zonder te willen doen. TOT die uiteindelijke dag... Ik had een sterrenkijkertje ;-) De oefeningen die ik bij de kiné had geleerd vingen mijn rug weeën helemaal niet op. Ik was wakker van half 7 's morgens van de "pijn" en tegen de avond laat (lees 1 uur 's nachts) had ik nog altijd maar 4 cm ontsluiting en dat beterde niet echt. Toen ik dan tegen 2 uur 's nachts weer in het ziekenhuis was, was ik zo moe dat ik een epidurale heb genomen maar die beslissing kan je altijd nog nemen. Sommige vrouwen kunnen het niet nemen omdat ze al snel voldoende opening hebben en meteen moeten persen maar andere moeten dan weer lang wachten... Wat het ook wordt, op het eigenlijke moment kan je jezelf niet voorbereiden. Wat ik een goede tip vond bij het maken van de koffer: Maak een zakje met kledij voor jou (wat je wil aandoen na de bevalling) en maak een zakje voor je kleintje. Ze stoppen deze kledij in die warme kast :-). Ohja ik ben in Bonheiden niet in die mooie kamers terecht gekomen en het had ook niet gelukt ;-). Er waren op de dag van mijn bevalling al andere mensen in die "leuke" kamers. Veel succes :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik ben 2 keer bevallen zonder epidurale. Bij zoon1 was ik gewoon te laat in het ziekenhuis om er nog te krijgen, bij zoon2 wist ik dat het wel ging lukken zonder. Best niet te veel op voorhand aan de bevalling denken, de baby moet er hoe dan ook uit, en er zijn al zoveel vrouwen je voorgegaan, waarom zou het jou dan niet lukken?
    En amai, al zo veel voorbereid!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik wou natuurlijk bevallen maar het is mij niet gelukt. De tijd tussen mijn weeën was maar 20 sec en dat al vanaf drie cm. Niet te houden, wat was ik blij dat die verdoving kwam. Bij nummer drie heb ik zelfs beslist om direct een verdoving te pakken omdat ik door complicaties toch niet in het bad mocht. Elke bevallings is anders en luister naar je lichaam. Na de eerste bevalling heb ik mij wel heel schuldig gevoeld omdat het niet gelukt was. Dat kwam vooral
    Omdat ze er zo de nadruk opleggen dat dat beter is en natuurlijker maar dat heb ik toch kunnen loslaten. Veel succes!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Hier de eerste keer met epi bevallen. Het feit dat ik wist dat de scherpe kantjes er af zouden zijn, zorgde er voor dat ik me volledig op de bevalling kon focussen en niet enkel op de pijn. De tweede keer beviel ik net niet op pechstrook onderweg naar het ziekenhuis omdat we zo laat vertrokken waren, dus een epi was niet meer aan de orde. Ook die bevalling verliep als een fluitje van een cent. Bij de bevalling van de tweeling was de epi verplicht, voor het geval dat er een spoedkeizersnede nodig ging zijn. Om maar te zeggen, je weet het niet op voorhand. Ik zou kiezen voor een optie waar een epidurale nog mogelijk is. Wil je het op het moment zelf niet, dan niet, maar vaak is de wetenschap dat het kan voldoende om tot rust te komen. (Of omgekeerd dus, weten dat je in een situatie zit waar het niet kan, kan misschien plots een gevoel van paniek oproepen). En hoe dan ook, vertrouw op je eigen lichaam,, miljoenen vrouwen zijn je voorgegaan, dus jij zult het ook goed doen! xx

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Je moet natuurlijk doen waar je je het best bij voelt op het moment, en dat is zoals gezegd, moeilijk te voorspellen. Maar je kan je wel mentaal voorbereiden op de pijn en uitgaan van je eigen kracht, wat je toch een zetje geeft richting een natuurlijk bevalling. Want wat vaak vergeten wordt, is dat er aan epidurale heel veel nadelen en gevaren vasthangen. Ik wist bij mijn eerste dat ik het niet wilde, maar eigenlijk wist ik niet waarom. Op het moment dat ik schreeuwde "geef mij NU iets" bleek ik 10cm te hebben en kreeg ik persweeën. Er was dus zelfs geen kans tot epi. Bij mijn tweede had ik heel veel gelezen over de nadelen van epidurale, en was ik nog meer overtuigd van een natuurlijk bevalling. Ik heb mijn eigen vroedvrouw meegenomen, zodat zij in mijn naam kon spreken als ik het niet meer zou kunnen. Ik had met mijn lief een codewoord afgesproken voor als het echt niet zou gaan, hij zou dan nog een paar keer checken of ik wel echt epi wilde. Het is allemaal niet aan de orde geweest. Ik had me voorbereid op pijn, ik ging mee in de weeën omdat ik wist dat elke wee een functie heeft en je dichter bij de geboorte zet. Ik was volledig in mezelf gekeerd bij nummer twee en het was een prachtige bevalling. Ik heb het eigenlijk ongeveer alleen gedaan. Ik heb veel horrorverhalen gehoord over epi (van heel dichtbij) en de meeste van mijn vriendinnen die beide gedaan hebben, zeggen nu volmondig: als ik het nog eens zou doen, dan zeker zonder. Door een epi kan de bevalling vertragen of zelfs stilvallen, voel je niet meer goed waar en wanneer je moet persen, eindigt veel vaker in een spoedkeizersnede of met verlostang of andere hulpmiddelen. Ik vind het eigenlijk alleen een oplossing voor noodgevallen, ik vind het raar dat vrouwen er op voorhand van uit gaan "ik ga voor comfort". Pijn hoort erbij, maar valt echt wel mee. Mindset is veel. Vertrouw maar op je eigen lichaam! En als het toch niet zou lukken, dan is het ook geen ramp. Maar ik ben zeker dat je het kunt. En de voldoening achteraf is onbetaalbaar, ik ben voor de rest van mijn leven trots op mijn twee krachtprestaties (en ik hoop er nog eentje te mogen doen ;)). Heel veel succes!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Leuk om al die verhalen te lezen! Eerst en vooral: wat ben je goed voorbereid! Bij mij is er nog géén valies, park ligt nog vol speelgoed van Tijn, de maxicosi staat ergens in de kelder, de bijhorende onderdelen elders in huis (idem voor kinderwagen)... Al wat ik nog wil naaien, moet nog gebeuren... Tijd dat dat bevallingsverlof gaat beginnen!

    Wat epidurale betreft: ik had bij Tijn uitgemaakt dat ik zéker epidurale zou nemen. Het bestaat ervoor dus waarom niet. Maar... ik had alleen rugweeën en tegen dat ik doorhad dat dat ook echte weeën waren, had ik al 7 cm ontsluiting en was het dus te laat voor epidurale ;) Dus les 1: ook als je alleen pijn in je rug hebt, kan dat al écht iets zijn.
    Deze keer heb ik me voorgenomen om me niet op voorhand al vast te klampen aan die epidurale (want de teleurstelling was groot dat dat niet meer kon!) en gewoon te zien tegen wanneer ik deze keer besef dat ik aan het bevallen ben ;) Als het nog kan op dat moment en ik heb het gevoel dat het nodig is, dan ga ik er gewoon voor. Maar als ik weer te laat ben, dan zal het ook zo zijn.

    BIj mij kwam er een vroedvrouw achteraf vragen of ik niet blij was dat ik het zonder verdoving had gekund. Eh, nee. Ik moest en had dus geen keuze. Maar of zonder verdoving bevallen nu meer waard is dan met verdoving, dat zal je mij nooit horen zeggen... Tenslotte, ze kunnen met epidurale wat pijn wegnemen, maar dat kind moet je er toch zelf uit persen hoor ;) Laat je dus niet beïnvloeden door de gedachte dat je een sterkere vrouw bent als je het zonder verdoving doet, of dat je meer trots op jezelf mag zijn of dat kiezen voor epidurale falen is... Bevallen is een hele inspanning, maar dat zijn de 9 maanden ervoor OOK!

    Dus mijn advies: laat je hoofd niet gekmaken door allerlei adviezen (ook niet door het mijne!) en ga gewoon heel erg af op wat er op dat moment gebeurt of nog kan gebeuren....

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Gek dat jij teleurgesteld bent dat je het zonder gedaan hebt, dat heb ik echt nog nooit gehoord :). Zo zie je maar!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Oh nee, ik ben niet teleurgesteld dat ik het zonder verdoving heb gedaan. Dan heb ik me misschien verkeerd uitgedrukt. Ik was echt teleurgesteld op het moment zelf, toen ze zeiden dat het niet meer kon. Daarom dat ik me deze keer heb voorgenomen: we zien wel wat er komt ;)Ik weet nu ook dat ik het wel zonder kan, als het nodig is.

      Maar achteraf, toen de vroedvrouw vroeg of ik niet blij was dat ik het zonder verdoving had gekund, had ik niet het gevoel dat ik meer trots op mezelf was omdat ik het zonder verdoving had gekund. Ik was al lang blij dat de bevalling achter de rug was, maakte niet uit hoe ;) Ik hoor vaak van vriendinnen dat ze het gevoel hadden dat ze faalden omdat ze toch voor epidurale kozen en dat vind ik zo jammer. Je doet tenslotte wat op dat moment voor jou het beste lijkt hé.

      Trouwens, even terzijde: ik heb gisterenavond nog wat blogposts van je gelezen... Zo herkenbaar en net daarom leuk om te lezen! Ik ga zeker blijven lezen!

      Verwijderen

Een reactie posten