Doorgaan naar hoofdcontent

Poezenfratsen: een zieke

Zondag ochtend, alleen thuis, vriend is gaan werken. We staan vroeg op, alles gaat zijn gewone gangetje. Nixon staat te wachten aan de deur, jankt om eten, vraagt aandacht, eet een beetje, komt mee naar de badkamer want hij is niet graag alleen beneden, hij wast zich ook een beetje, hij drinkt nog wat, hij jankt nog is voor eten en gaat dan slapen. Niets abnormaals, tot een goed half uur later, ligt hij ineens ineengedoken op de grond van de living, oogjes toegeknepen. Ik aai hem, geen reactie, ik duw is, geen reactie, ik schud met koekjes, nog steeds geen reactie, en dan is het paniek! Nixon die geen koekje willen eten, dit klopt niet.

Daar stond ik dan, geen vroegere ervaringen met poezen, alleen thuis, op een zondagmorgend. Na wat getwijfeld toch maar de dierenarts gebeld, ik mocht direct langskomen.

Nixon is dus ziek!

Als ze koorts hebben is het blijkbaar normaal dat ze zo suf zijn, oogjes toeknijpen en niet willen eten. Ik dacht al het ergste, maar gelukkig. Met een paar spuitjes en wat goede adviezen zou het snel beter met hem moeten gaan.

Onze zieke ligt nu al een paar uur in de zetel, te slapen, elk uur krijgt hij wat melk in zijn bekje gespoten. Hopelijk is hij rap beter, want dit vind ik maar niets.


Ondertussen moeten we maar hopen dat de ander niet ziek wordt, dus die krijgt huisarrest. Aangezien het zo plots kan opkomen, en als ze dan buiten zou zijn, in kou of regen, kan het wel is verkeerd aflopen. Maar dat vindt zij niet fijn natuurlijk!

Ze probeert maar en het lukt niet, ik kan haar zo zien denken ....


Van dat, 'we naaien dat zakje maar gauw eens in elkaar vandaag', zal niet veel meer terecht komen vandaag. Ach ja.

Met dank aan onze dierenarts om hem te mogen storen op een zondagvoormiddag!

Je kan mij volgen: Bloglovin / Facebook / Instagram / Pinterest /
Je kan mij mailen: eefjevanasch@gmail.com

Reacties